Wat doe je als je voelsprieten hebt voor het creëren van kansen, je medestudenten als collega’s ziet en je netwerk-skills op scherp staan?

Voormalig Visual Arts and Design Management-student Tibo van de Zand stapte samen met ‘collega’ Thijs van der Hoorn in het Ondernemerslab, powered by COCI, dat studenten K&E de kans biedt om af te studeren met hun eigen onderneming. ‘Pakken die handel’, dacht Tibo, want ‘wat wil je nog meer, dat is toch de mooiste manier van afstuderen?!’

De beide heren ontmoetten elkaar bij een marketingopdracht in het tweede studiejaar en het klikte meteen. Met een 10 voor de opdracht op zak volgden vanaf het derde studiejaar gezamenlijke tripjes naar kunstbeurzen, evenementen en tentoonstellingen in galerieën en musea. ‘We vinden het belangrijk om in het werkveld te staan, met je voeten in de klei’ aldus Tibo.

In die tijd groeide ook het idee om samen een eigen onderneming op te zetten. ‘We hadden een romantisch ideaalbeeld om een creatief cluster te ontwikkelen in de provincie Utrecht. Een gebouw waar allerlei creatieve bedrijfjes zijn gevestigd dat wij aansturen en waar wij ons voor creatieven als coach inzetten.’ Het cluster is niet tot stand gekomen, maar het begeleiden en coachen van (startende) kunstenaars om een stevige marktpositie te verwerven is nu de core business van hun bedrijfje Lost Inc. Inmiddels zijn de heren drie jaar actief en pakken ze alles aan wat binnen de visie van hun onderneming past. Tibo: ‘Dit is voornamelijk het vermarkten van kunstenaars door middel van PR, communicatie en marketing, maar we geven bijvoorbeeld ook advies aan een nieuw museum in Gelderland’.

Over vijf jaar verwacht Tibo dat Lost Inc. niet zozeer als merk bekend zal zijn, maar wel dat het portfolio sterk is vergroot. ‘En ik zie ons ook nog wel grote evenementen organiseren, bijvoorbeeld een soort festival waar kunstenaars geholpen kunnen worden met het ontdekken en aanscherpen van hun zakelijke vaardigheden.’

Het zal velen niet ontgaan zijn, de laatste veilingopbrengst van het Giacometti-beeld ‘L’Homme qui marche’ bij Sotheby’s in Londen. Het levensgrote bronzen beeld – met een verwachte opbrengst van tussen de 12 en 18 miljoen pond – heeft met 74 miljoen euro een belachelijk hoge nieuwe recordprijs opgebracht. Wat nou wereldwijde crisis? Aan de opbrengst te zien heeft de wereldwijde crisis geen enkele invloed op de kunstwereld. Het zijn vooral de gefortuneerde kunstverzamelaars die immuun zijn voor de huidige economische conjunctuur.

Echter, de verkoop roept verschillende vragen op, want wat zegt de opbrengst eigenlijk over de kwaliteit van deze uitgemergelde bronzen Giacometti’s? Mijns inziens barweinig, want financieel kapitaal is per definitie geen garantie voor topkwaliteit. is Giacometti dan echt de meest toonaangevende kunstenaar van de moderne kunst? Is Giacometti dan echt beter dan Rodin, Picasso, Klimt, Matisse en vele andere grote meesters van die tijd?

Vergelijkingen tussen verschillende kunstenaars zijn welhaast onmogelijk en vreselijk subjectief. En bovendien zou je op die manier worden misleid om monetaire waarde te vermengen met esthetische waarde. Het feit dat ‘L’Homme qui marche’ voor een recordbedrag onder de hamer ging betekent niet dat het werk bij uitstek hét werk is van de 20ste eeuw.

Dan is er nog de factor zeldzaamheid van de sculptuur. Ongelooflijk, dat de in 1960 ontworpen ‘L’Homme qui marche’ bestaat uit een genummerde oplage van zes bronzen beelden, waarvan sommige kunnen worden gezien in openbare collecties over de hele wereld. Het geveilde beeld werd in 1961 gegoten als tweede exemplaar van de in totaal zes afgietsels van voor zijn dood. Na zijn overlijden in 1966 werden nog vele afgietsels gemaakt van hetzelfde beeld, wat ook niet bevorderlijk is voor de uniciteit en waardering.

Daarbij komt dat er onlangs veel vervalsingen van Giacometti zijn ontdekt. Twee malafide handelaren hebben jarenlang beelden in de stijl en met de vervalste signatuur van Giacometti verhandeld. Het ging om ruim duizend werken, waarvan er verschillende in omloop zijn. Omdat Giacometti tijdens zijn leven verschillende afgietsels maakte die slecht werden geadministreerd, zijn de vervalsingen moeilijker traceerbaar.

Ondanks dat mag er geen twijfel over bestaan dat Giacometti één van de grootste kunstenaars van de vorige eeuw was, maar tot de absolute top werd hij (nog) niet gerekend.

Het begint mij nu echt op te vallen dat ze in museumland de digitale snelweg eindelijk weten te vinden. Want het heeft even geduurd, de vraag is dan wel waar ligt dit aan? Komt dit doordat musea voornamelijk gebruik maken van traditionele media of door een gebrek een kennis en affiniteit met internet?
Een tijd terug ben ik naar de tentoonstelling Niet Normaal geweest in de Beurs van Berlage. De tentoonstelling is mede tot stand gekomen dankzij Achmea. En ik kan niets anders zeggen dat deze tentoonstelling goed aansluit bij de koers die ze in hebben gezet met ‘waar zijn we nu mee bezig’ en de recente commercials die voorbij zijn gekomen op de kijkbuis.
Wat verder opvalt bij deze tentoonstelling is  de opzet van de website. Ze hebben een online enquête waarmee ze op jacht gaan naar jan modaal met feitjes als dat je in je leven 2 weken staat te wachten voor een rood stoplicht. Bij mij kwam uit de enquête dat ik slechts 11% normaal was. Verder kun je e-cards versturen en twee virals bekijken om de eerste feitjes tot je door te laten dringen. Eerder maakte Kunstbende dankbaar gebruik van een viral waarmee ze het nieuws in meerdere kranten haalden.

Augemented Reallity,  ARtours
Misschien al bekend, maar ik wil het toch graag aanhalen. Het Stedelijk Museum gaat op een nieuwe manier zijn collectie aan een breder publiek tonen door het toepassen van Augmented Reality (AR). Deze applicatie wordt samen ontwikkelt met Fabrique en Layar.

Met ARtours creëert het Stedelijk een open source platform om de collectie te delen met het publiek. Daarnaast zal het museum publiek en professionals prikkelen zelf tours te ontwikkelen door het toevoegen van foto’s, informatie en verhalen.

Via een smart phone kan men multimedia bekijken bij geselecteerde stukken uit de collectie. Niet alleen binnen, maar ook buiten het museum krijgt het publiek op een unieke virtuele wijze verrijkende verhalen bij kunstwerken en op locaties. Verhalen gecreëerd door zowel professionals als publiek.

Volgt men een ARtour in de stad, dan zal er door de smart phone te richten op getagde plekken, informatie opvraagbaar zijn over de verbinding van die plek met moderne kunst en design. Zo zal bijvoorbeeld de Harrenstein slaapkamer van Rietveld (1926) weer te zien zijn bij de oorspronkelijke locatie op de Weteringschans in Amsterdam. Of kan men een virtuele tentoonstelling bezoeken op de Dam of het Museumplein. Maar ook locaties als Schiphol (wachtende reizigers) of de trein (tijdens je reis kunst bekijken) bieden nieuwe mogelijkheden.

De applicatie geeft de mogelijkheid relevantie toe te voegen aan moderne kunst collecties. Door de objecten virtueel te tonen in een museumvreemde omgeving ontstaat daarnaast een totaal nieuw perspectief.

In december werd bekend dat het Stedelijk Museum uit de regeling Innovatie Cultuuruitingen van SenterNovem subsidie ontvangt voor het ARtours project. Naar verwachting zal het publiek in het najaar van 2010 op deze nieuwe wijze de collectie van het museum kunnen beleven.
Expose Kröller-Müller
Expose is een nieuw digitaal tentoonstellingsconcept van het Kröller-Müller. Waarbij niet het museum maar de bezoeker zelf bepaalt welke kunstwerken te zien zijn in de tentoonstelling. Expose biedt een kijkje in het museumdepot en de mogelijkheid een persoonlijke keuze te maken uit bekende en onbekende kunstschatten. Voor de eerste bezoekers tentoonstelling ontsluit het museum een bijzonder deel van zijn collectie werken op papier, met onder andere unieke tekeningen en etsen van Jan Toorop, Vincent van Gogh en Pablo Picasso. Deze werken, die vanwege hun kwetsbaarheid slechts zelden kunnen worden getoond, geven een prachtig beeld van de veelzijdigheid van de museumcollectie maar natuurlijk ook van de werkwijze en technieken van deze beroemde kunstenaars

Het Kröller-Müller Museum zal Expose ook in de toekomst inzetten om zijn bezoekers direct en interactief te betrekken bij het ontwikkelen en samenstellen van tentoonstellingen. De 50 werken op papier, die het publiek zelf koos voor de tentoonstelling zijn bekend. In totaal hebben 1212 mensen hun stem uitgebracht via Expose. De Top 3 bestaat uit Paard van Marino Marini op nummer 1, een portret van Marie Botkine getekend door Odilon Redon op 2 en Danseres van Pablo Picasso op nummer 3.

ArtCast
Artcast is een laagdrempelig platform voor audio- & videotours in musea. De bestanden zijn binnen en buiten het museum op te vragen door iedereen met een iPod (touch), iPhone of PDA met internet verbinding. Het apparaat kan van de bezoeker zelf of van het museum zijn.

Sinds december 2009 is de Artcast museumgids als iPhone app gratis te verkrijgen in de appstore. De bestanden die worden geplaatst op het Artcast platform komen hier automatisch in terug. Onder andere Het Gemeentemuseum Den Haag, Van Gogh en het Rijksmuseum Amsterdam werken er al mee.

Narb.me
NARB is een online kunst gids gefilterd door bezoekers van exposities. Zodat je werk kunst ontdekken, delen en bediscussiëren met anderen.

Onlangs las ik het boek ‘Art: Achter de Schermen van de Kunstwereld’ geschreven door kunsthistorica en sociologe Sarah Thornton. In dit boek wordt bewezen dat de kunstwereld niet meer op kwaliteit wordt beoordeeld. Het gaat veel verder dan dat. Ook in de documentaire ‘The great contemporary art bubble’ neemt Ben Lewis ons mee in de duistere wereld van kunst.

Wat vooral opvalt is de astronomische bedragen die wereldwijd voor kunst betaald worden. Daarmee krijgt de kunstwereld tegenwoordig net zoveel media-aandacht als de filmwereld, de showbizz en het koninklijk huis. Hoe zit die kunstwereld werkelijk in elkaar en hoe kan het bijvoorbeeld dat middelmatige kunstenaars onbetaalbaar zijn en topkunstenaars relatief goedkoop? Dat is het gevolg van de luchtbel van de hedendaagse kunst. In het kort komt dit op het volgende neer:

1. Doordat de prijzen van kunstwerken stijgen, stijgt de hebzucht van het publiek automatisch mee. Men blijft kopen en houdt vertrouwen in eeuwige waardevermeerdering & groei.

2. Speculanten pushen de kunst prijzen tot onbereikbare hoogte en een lening volgt om deze te kunnen (af)betalen.

3. De luchtbel van de hedendaagse kunst ontstaat.

4. De luchtbel ploft en er volgt een crash…

5. Koper blijft achter met een niet af te lossen schuld & de kunsthandelaar zit met een voorraad die niet meer te verhandelen is. Bravo!

Het ontstaan van deze luchtbel…

Grote kunsthandelaren en galeries kopen soms hele kunstcollecties op om deze dan mondjesmaat op de markt te verkopen. De prijzen worden op peil gehouden door het werk vast te houden en slechts heel sporadisch iets ter verkoop aan te bieden. Zo lijkt het of het werk schaars is, terwijl de handelaren vele honderden werken in hun depot hebben staan, met als gevolg dat de prijzen hoog blijven.

Als er dan een kunstwerk wordt geveild, dan bieden de belanghebbenden van de kunstenaar; verzamelaars en galeries zelf mee om de prijzen in stand te houden. Vaak verstrekten veilinghuizen krediet aan bieders voor het kunstwerk dat ze wilde kopen, waardoor de prijzen door het dak gingen.

‘Je kunt beter op paarden wedden’…

Kunsthandelaren missen echte sprankeling en verzamelaars – die bijvoorbeeld honderden werken van Warhol in huis hebben – tonen geen enkele emotie als ze het over hun verzameling hebben. Het enige wat ze inhoudelijk weten te melden is: ‘he is my artist’.

‘Er zijn ook zoveel kunstenaars’…

Een collectie van Damien Hirst bracht in september 2008 meer dan 140 miljoen euro op. Dit uitzonderlijke hoogtepunt was tegelijkertijd het dramatische einde van een tijdperk waarin de prijzen op de markt voor hedendaagse kunst tot ongekende hoogtes stegen.

Momenteel trekken de prijzen van oude meesters weer aan en blijft hedendaagse kunst steken op het oude niveau. Heel vreemd is dat niet als je je bedenkt dat de prijzen van hedendaagse kunst stegen met 55% tegen bijna 8% van oude meesters. Gemiddeld heeft een kunstwerk een rendement van 4% per jaar. Voor de laatste groep geldt dat het meestal gaat om topkunst waar de ‘kunst maffia’ (nog) geen greep op heeft. Deze kunst zal een blijvend rendement genereren en bovendien is topkunst net als goud de meest stabiele belegging waarvoor je de grootste rijkdom terugkrijgt: iedere dag genieten & onwijs veel plezier.

Afgelopen woensdag was het zover, de eerste Pecha Kucha Night in Utrecht. De eerste avond vond plaats in het prachtige Speelklok Museum. Na de inleidende woorden van Aleid Wolfsen werden de eerste presentaties gegeven voor een volle zaal met 200 bezoekers.

Pecha Kucha is een presentatiestijl waarbij ze 20 slides voorbereiden en elke slide wordt precies 20 seconden getoond; totaal 6 minuten en 40 seconden. Alle presentaties hebben een creatieve inslag. Zo worden er ideeën gedeeld op het gebied van grafiesch vormgeving tot design, communicatie en andere creatieve gebieden.

Voor Lost In Creativity verzorgde ik een presenatie met weetjes over onze stad en de creatieven. Zo is Utrecht de enige regio in heel Nederland die verjongt. En wonen er bijna 1.000 professionele kunstenaars in Utrecht.

Al met al was het een geslaagde avond, onze presentatie werd goed ontvangen met complimenten uit de zaal. Andere presentaties prikkelde en zetten je aan het denken. Van lichtontwerp tot foto’s van The Burning Man festival.

Zijn er te veel studenten die een kunstopleiding volgen? Is het niveau wel hoog genoeg? Tot een antwoord komt het niet en betrouwbare cijfers ontbreken. Maar met de onderstaande uiteenzetting ontstaat er wel een beeld.
Volgens gegevens van de HBO-raad is 7,3 procent van afgestudeerden uit de kunstsector na anderhalf jaar werkloos, tegen 3,5 procent  van alle HBO’ers. Bovendien verdienen kunstenaars lang niet zo veel als andere HBO’ers: volgens de HBO-monitor bedraagt het verschil zelfs een kwart. De kunstopleidingen zijn goed voor 20.000 van de 374.000 studenten in het HBO. Vormgeving, muziek en autonoom beeldende kunst zijn de populairste richtingen.
De economische betekenis van het kunstonderwijs voor de creatieve industrie en de 21e-eeuwse kenniseconomie wordt nog steeds onderschat. Met 230.000 ‘kenniswerkers’ in deze sector en een bovengemiddelde groei trekken deze bedrijven en instellingen de Nederlandse economie extra omhoog. De scherpe instroomselectie leidt ertoe dat met zo’n 20.000 kunstonderwijs studenten één van de toonaangevende economische pilaren van ons land wordt opgebouwd. Design, mode, architectuur, (klassieke) muziek en dans uit Nederland behoren tot de wereldtop en genereren grote omzet en reputatie voor ons land.
Is de kwaliteit van de alumni wel hoog genoeg en worden er niet te veel studenten toegelaten? Ook hier schieten de cijfers tekort. Landelijke data zijn er niet, maar uit gegevens van drie hogescholen blijkt dat ongeveer vier op de vijf kandidaten voor een opleiding in het kunstvakonderwijs wordt afgewezen. Toch is minister Plasterk overtuigd dat selectie aan de poort ‘goed wordt toegepast’. Ook de basiskwaliteit van de opleidingen lijkt hem in orde. Wel wil Plasterk betere data over het kunstvakonderwijs, zodat er eindelijk eenduidige conclusies kunnen worden getrokken.
Het kunstonderwijs in het HBO wil een sectorplan ontwikkelen om zich nationaal beter te positioneren en internationaal nog meer te kunnen excelleren. De attractie van het Nederlandse kunstonderwijs is wereldwijd zo groot geworden, dat Nederlands talent moeite heeft te concurreren bij de selectie aan de poort van de conservatoria en kunstacademies. Volgens een nieuw verschenen position paper van het sectororgaan van de kunstsector van de HBO-raad is het zaak dat Nederlands talent vroeg ontdekt wordt en vervolgens structureel wordt begeleid.
De infrastructuur voor talentspotting en –ontwikkeling in de creatieve sector is in ons land minder goed ontwikkeld dan in andere landen. Het rapport waarschuwt dat een ‘one size fits all’ benadering hier niet werkt. Ook kent het kunstonderwijs in ons land weinig mastertrajecten, terwijl er buiten Nederland hier veel meer ruimte voor bestaat, zoals in Noorwegen en Oostenrijk met 3e cyclus’.
Het aantal ‘kunstenaars’ op de arbeidsmarkt is bijna 100.000. Dat is 1,2% van de totale werkzame beroepsbevolking. Echter, 60% daarvan is ‘zelfbenoemd’, zonder diploma uit het kunstonderwijs. Uit de onderzoeksresultaten valt af te leiden dat ongeveer 130.000 personen een kunstopleiding gevolgd hebben. Een kunstopleiding blijkt geen garantie te zijn voor een artistieke carrière. Van de afgestudeerden heeft 71% niet kunstenaar als hoofdberoep. Zij hebben werk gevonden in diverse, aan kunst gerelateerde beroepen, bijvoorbeeld als docent muziek of -toneel. Ook blijkt uit de gegevens dat 60% van de kunstenaars nooit een kunstopleiding gevolgd heeft.

Kunstenaars zijn de meest actieve onder de zelfstandige ondernemers. Iets meer dan de helft van de kunstenaars ( 55% ) is werkzaam als zelfstandig ondernemer. Ter vergelijking: van alle werkenden in Nederland is 10% op een of andere manier als zelfstandig ondernemer werkzaam. Het hoogste percentage zelfstandige kunstenaars, 80%, is te vinden onder de groepen Beeldende kunstenaars en Taal & overig. De kunststudenten blijken de meest ondernemende ingestelde jongeren van deze tijd. 49,2% van hen start na hun opleiding een zelfstandig bedrijf(je). Voor heel het HBO is dit 5,5% en bij het WO ligt dit nog lager.
Nederland telt bijna 100.000 kunstenaars, maar rijk worden ze niet van hun kunst. Van deze brede groep heeft 29% een jaarinkomen onder de € 10.000,-. Van de beeldend kunstenaars heeft echter zo`n 50% een inkomen onder € 10.000,- per jaar! Nog eens een derde valt in de categorie € 10.000,- tot € 30.000,-.
Slechts 14% van de kunstenaars heeft na aftrek een inkomen dat van meer dan 10.000 per jaar. 40% van de kunstenaars heeft een negatief inkomen. 62% heeft neveninkomsten uit andere werkzaamheden, 8% verdient helemaal niets met zijn werk. 18 % van de beeldend kunstenaars heeft een bijstandsuitkering. 3.000 van de 15.000 kunstenaars maken gebruik van de WIK.

Kasimir en Karoline is een van de belangrijkste sociaal-kritische volksstukken uit de eerste helft van de twintigste eeuw. Het verhaal speelt zich af op de kermis. De uitgelaten sfeer staat in schril contrast met het troosteloze liefdesdrama waarvan we getuige zijn. Kasimir en Karoline slagen er ondanks hun liefde niet in hun kansarme sociale milieu te ontstijgen. Horváth zelf zei erover: “Het is een ballade van de werkeloze chauffeur Kasimir en zijn bruid…, een ballade vol stil verdriet, verzacht door humor; althans door het alledaagse inzicht: ‚sterven moeten we allemaal’. Wat ten grondslag ligt in het stuk van Horváth is de eeuwige strijd tussen het onderbewustzijn en het bewustzijn binnenin de mens, en het gigantische gevecht tussen individu en maatschappij dat nooit een staat van vrede zal kunnen bereiken.
In regie van Johan Simons en Paul Koek wordt Kasimir en Karoline wervelend muziektheater. Deze première speelt zich af op een unieke locatie: de Vliegbasis Soesterberg in Soest (in een organisatie van de Stadsschouwburg Utrecht). De vooruitgang laat zich hier voelen: transport, distributie, techniek en logistiek gaan een monsterverbond aan dat in dienst staat van ieders welvaart. Een moderne, goed georganiseerde luchthaven staat garant voor een stabiele economische ontwikkeling van een land of continent. De schaal moet daarom bovenmenselijk groot zijn. Alles grijpt in elkaar als een reusachtige machine. Deel uitmaken van dit systeem, op welke manier dan ook, waarborgt materiële welstand en een gevoel van trots groeit in het hart van de mensen; een gevoel dat hen met elkaar verenigt en solidariteit laat ontstaan.
Het stuk vertelt ook een verhaal van mensen die handelen vanuit de volle overtuiging dat hun leven te maken valt, als ze maar willen. Dat zijn vaak de grootste egoïsten die asociaal of crimineel zijn. Zij hebben het geld en manifesteren zich als winnaars. Aan het slot eindigen ze echter allemaal als losers en zijn ze fysiek beschadigd, ziek, zwak en alleen. Hun verleidingen zijn echter maar moeilijk te weerstaan. Het geld maakt een god van ons, en wie wil er geen god zijn in zijn eigen leven… In een wereld waarin alles te koop is… Is het kapitaal de sleutel die ons naar het paradijs kan leiden…
Het is een belangrijke levenswijsheid die Horváth hier toont. We kunnen niet streven naar het ideaal dat wij onszelf stellen, we zijn het misschien zelfs aan onszelf verplicht om te reiken naar het allerhoogste waar we onszelf toe in staat achten. Uiteindelijk zal de realiteit ons echter tot een leven dwingen dat ons laat genieten van de voorspoed, maar dat ons ook wapent om met tegenspoed om te gaan. Dat is geen nederlaag; dat is het leven in bescheidenheid aanvaarden. Het streven naar idealen is gezond, maar blinde ambitie leidt tot halsstarrige overmoed waarmee de ergste rampen worden veroorzaakt, zo wisten de oude Grieken ons al te vertellen. Het is een les die wij op economisch en op politiek gebied ter harte kunnen nemen. Want nadat de financiële elite ons een half jaar geleden in een afgrond stortte waarvan we de bodem nog niet hebben gezien, lijkt nu de politiek aan de beurt om ten dienste van de macht in oude fouten te vervallen. Als de elite zich ter verkrijging van de macht van populisme bedient, ligt een totalitair regime op de loer.
Kasimir en Karoline van Horváth speelt niet in een luchthaven, maar op een grote kermis in de jaren ’30. Economisch zeer wispelturige tijden, en een locatie waar armen en rijken elkaar ontmoeten. Horváth situeert zijn liefdesdrama tussen mensen die zich aan beide kanten van de streep bevinden. De werkloze tegenover de loonwerker die zich geen misstap kan permitteren; de directeur voor wie alle geneugten beschikbaar zijn tegenover de kleine crimineel die pakt wat hij pakken kan. Het ensceneren van dit stuk in de vliegbasis van Soest zorgt ervoor dat de moderne tijd voelbaar is in de voorstelling. Het is de belofte van welvaart die voor het grijpen ligt en aangeeft dat we gezamenlijk tot bovenmenselijke prestaties in staat zijn mits de ene bereid is voor de andere zorg te dragen.
Het stuk laat ook zien dat dromen bedrog zijn en illusies niet de moeite van het nastreven waard zijn. Tegenover de schijnbare eeuwigheid van het heelal, zijn wij allemaal dezelfde kleine mensen en hebben wij allemaal de mogelijkheid om gelukkig of ongelukkig te zijn. Binnen de grenzen van het eigen leven zijn er genoeg keuzes te maken, is er voldoende bewegingsvrijheid voor een gelukkig leven. De omstandigheden vormen de mens, zegt Kasimir, en hij heeft evenveel gelijk als ongelijk. In het denken zijn wij allemaal vrij. In het denken kunnen wij een geluk vinden dat onafhankelijk is van materiële welstand. De waarde van een mensenleven wordt uiteindelijk slechts door het eigen individu bepaald en er is altijd een weg die we kunnen gaan. Zolang we maar in staat zijn hem te zien.
De première is opgenomen door de Stichting Theater en Televisie in samenwerking met de NPS, AVRO en de VPRO. De eerste uizending staat gepland voor het najaar van 2009. Hou dus de programmering in de gaten.

Wat maakt de Utrechtse Hogeschool voor de Kunsten uniek: gaming, grafisch werk, of toch industrieel design? Onlangs heeft Lost Inc. Het afstudeerwerk van studenten van de faculteit Beeldende Kunst & Vormgeving bezichtigd tijdens de eindexamenexpositie. Wat opvalt is dat het afstudeerwerk over het algemeen wel aardig is, maar dat het een verfrissing en sprankeling mist. Wat we zien is veelal herhaling in het gepresenteerde werk en dat is jammer. Nu hoeft herhaling niet verkeerd te zijn, want het gaat er vooral om hoe je herhaalt en dus hoe je omgaat met de schatkamer van reeds bestaande art & design.

Wel is het grafische werk en de illustraties van de BKV afstudeerders van hoog niveau en daarmee lijkt de HKU zich te onderscheiden van andere kunstacademies.

Consumerist church van Tijs Koelemeijer

En de prachtige achtertuin van Karin Emsbroek

Wereldwijd is de kunstmarkt 80 miljard dollar groot. In Nederland is de omvang van deze markt ongeveer 130 miljoen. Met 6.000 professionele kunstenaars en 8.000 galeries en kunsthandels die werkzaam zijn, is er slechts een klein percentage wat er ook van kan leven. Zo kan maar 10% van de kunstenaars, een kleine 600 er van leven en dit betekent dat ze meer verdienen dan 10.000 euro per jaar. En van de galeries zet maar 50% meer om dan 75.000.
Het besef is er tegenwoordig wel als je naar de academie gaat dat de kans groot is dat je er later wat bij zult moeten doen om brood op de plank te krijgen. En er zijn gewoonweg veel kunstenaars en de markt is goed gevuld dus dat betekent concurrentie. Zeker in een tijd dat er aanzienlijk minder verkocht wordt, tot wel 35% minder dan voorgaande jaren. Dus wat moet de kunstenaar doen om zijn hoofd boven water te houden?

Artstart wil het nieuwe online platform worden voor kwalitatieve en betaalbare kunst in een markt die al stevig bezet is. Focus ligt op kwalitatieve en betaalbare Nederlandse hedendaagse kunst van zowel opkomende kunstenaars als gerenommeerde kunstenaars. Goed om te weten is dat ze proberen een koppeling te maken met online en offline met kunstcursussen en andere events. Daarnaast is er nog artstart.tv waar je video’s kunt vinden die diverse facetten belichten van de kunstwereld.

Ze hebben wel het nodige onderzoek gedaan om er achter te komen dat 18% van de Nederlanders interesse heeft in het aanschaffen van beeldende kunst. Terwijl 3% uiteindelijk over gaat tot aankoop. Dus wat ga je doen om het hoge percentage van afhakers op te vangen? Zorgen dat de stap kleiner wordt om beeldende kunst aan te schaffen. Er zijn een aantal factoren die hierbij een rol spelen:

• Drempel is vaak hoog om een galerie binnen te stappen
• Weinig tijd om je te orienteren
• Niet voldoende verstand van kunst om over te gaan tot aankoop

Als je gaat kijken naar de prijzen die ze hanteren voor abonnementen voor zowel kunstenaars als kunstbemiddelaars dan zul je wel twee keer nadenken voordat je een account opent. Voor kunstenaars begint het op 150 euro ex btw en dan nog 35% per verkocht kunstwerk. Dus dan wordt het pas interessant als je werk verkoopt in een hoger segment. Voor kunstbemiddelaars begint dit op 1500 euro ex btw per jaar en dan nog 15% per verkocht kunstwerk. Is het niet verstandig om toe te werken naar een model met enkel een abonnement? Nu is het dubbel op en dit werpt een drempel op om lid te worden en zo komt er ook minder content binnen het platform.