Het zal velen niet ontgaan zijn, de laatste veilingopbrengst van het Giacometti-beeld ‘L’Homme qui marche’ bij Sotheby’s in Londen. Het levensgrote bronzen beeld – met een verwachte opbrengst van tussen de 12 en 18 miljoen pond – heeft met 74 miljoen euro een belachelijk hoge nieuwe recordprijs opgebracht. Wat nou wereldwijde crisis? Aan de opbrengst te zien heeft de wereldwijde crisis geen enkele invloed op de kunstwereld. Het zijn vooral de gefortuneerde kunstverzamelaars die immuun zijn voor de huidige economische conjunctuur.

Echter, de verkoop roept verschillende vragen op, want wat zegt de opbrengst eigenlijk over de kwaliteit van deze uitgemergelde bronzen Giacometti’s? Mijns inziens barweinig, want financieel kapitaal is per definitie geen garantie voor topkwaliteit. is Giacometti dan echt de meest toonaangevende kunstenaar van de moderne kunst? Is Giacometti dan echt beter dan Rodin, Picasso, Klimt, Matisse en vele andere grote meesters van die tijd?

Vergelijkingen tussen verschillende kunstenaars zijn welhaast onmogelijk en vreselijk subjectief. En bovendien zou je op die manier worden misleid om monetaire waarde te vermengen met esthetische waarde. Het feit dat ‘L’Homme qui marche’ voor een recordbedrag onder de hamer ging betekent niet dat het werk bij uitstek hét werk is van de 20ste eeuw.

Dan is er nog de factor zeldzaamheid van de sculptuur. Ongelooflijk, dat de in 1960 ontworpen ‘L’Homme qui marche’ bestaat uit een genummerde oplage van zes bronzen beelden, waarvan sommige kunnen worden gezien in openbare collecties over de hele wereld. Het geveilde beeld werd in 1961 gegoten als tweede exemplaar van de in totaal zes afgietsels van voor zijn dood. Na zijn overlijden in 1966 werden nog vele afgietsels gemaakt van hetzelfde beeld, wat ook niet bevorderlijk is voor de uniciteit en waardering.

Daarbij komt dat er onlangs veel vervalsingen van Giacometti zijn ontdekt. Twee malafide handelaren hebben jarenlang beelden in de stijl en met de vervalste signatuur van Giacometti verhandeld. Het ging om ruim duizend werken, waarvan er verschillende in omloop zijn. Omdat Giacometti tijdens zijn leven verschillende afgietsels maakte die slecht werden geadministreerd, zijn de vervalsingen moeilijker traceerbaar.

Ondanks dat mag er geen twijfel over bestaan dat Giacometti één van de grootste kunstenaars van de vorige eeuw was, maar tot de absolute top werd hij (nog) niet gerekend.

Het begint mij nu echt op te vallen dat ze in museumland de digitale snelweg eindelijk weten te vinden. Want het heeft even geduurd, de vraag is dan wel waar ligt dit aan? Komt dit doordat musea voornamelijk gebruik maken van traditionele media of door een gebrek een kennis en affiniteit met internet?
Een tijd terug ben ik naar de tentoonstelling Niet Normaal geweest in de Beurs van Berlage. De tentoonstelling is mede tot stand gekomen dankzij Achmea. En ik kan niets anders zeggen dat deze tentoonstelling goed aansluit bij de koers die ze in hebben gezet met ‘waar zijn we nu mee bezig’ en de recente commercials die voorbij zijn gekomen op de kijkbuis.
Wat verder opvalt bij deze tentoonstelling is  de opzet van de website. Ze hebben een online enquête waarmee ze op jacht gaan naar jan modaal met feitjes als dat je in je leven 2 weken staat te wachten voor een rood stoplicht. Bij mij kwam uit de enquête dat ik slechts 11% normaal was. Verder kun je e-cards versturen en twee virals bekijken om de eerste feitjes tot je door te laten dringen. Eerder maakte Kunstbende dankbaar gebruik van een viral waarmee ze het nieuws in meerdere kranten haalden.

Augemented Reallity,  ARtours
Misschien al bekend, maar ik wil het toch graag aanhalen. Het Stedelijk Museum gaat op een nieuwe manier zijn collectie aan een breder publiek tonen door het toepassen van Augmented Reality (AR). Deze applicatie wordt samen ontwikkelt met Fabrique en Layar.

Met ARtours creëert het Stedelijk een open source platform om de collectie te delen met het publiek. Daarnaast zal het museum publiek en professionals prikkelen zelf tours te ontwikkelen door het toevoegen van foto’s, informatie en verhalen.

Via een smart phone kan men multimedia bekijken bij geselecteerde stukken uit de collectie. Niet alleen binnen, maar ook buiten het museum krijgt het publiek op een unieke virtuele wijze verrijkende verhalen bij kunstwerken en op locaties. Verhalen gecreëerd door zowel professionals als publiek.

Volgt men een ARtour in de stad, dan zal er door de smart phone te richten op getagde plekken, informatie opvraagbaar zijn over de verbinding van die plek met moderne kunst en design. Zo zal bijvoorbeeld de Harrenstein slaapkamer van Rietveld (1926) weer te zien zijn bij de oorspronkelijke locatie op de Weteringschans in Amsterdam. Of kan men een virtuele tentoonstelling bezoeken op de Dam of het Museumplein. Maar ook locaties als Schiphol (wachtende reizigers) of de trein (tijdens je reis kunst bekijken) bieden nieuwe mogelijkheden.

De applicatie geeft de mogelijkheid relevantie toe te voegen aan moderne kunst collecties. Door de objecten virtueel te tonen in een museumvreemde omgeving ontstaat daarnaast een totaal nieuw perspectief.

In december werd bekend dat het Stedelijk Museum uit de regeling Innovatie Cultuuruitingen van SenterNovem subsidie ontvangt voor het ARtours project. Naar verwachting zal het publiek in het najaar van 2010 op deze nieuwe wijze de collectie van het museum kunnen beleven.
Expose Kröller-Müller
Expose is een nieuw digitaal tentoonstellingsconcept van het Kröller-Müller. Waarbij niet het museum maar de bezoeker zelf bepaalt welke kunstwerken te zien zijn in de tentoonstelling. Expose biedt een kijkje in het museumdepot en de mogelijkheid een persoonlijke keuze te maken uit bekende en onbekende kunstschatten. Voor de eerste bezoekers tentoonstelling ontsluit het museum een bijzonder deel van zijn collectie werken op papier, met onder andere unieke tekeningen en etsen van Jan Toorop, Vincent van Gogh en Pablo Picasso. Deze werken, die vanwege hun kwetsbaarheid slechts zelden kunnen worden getoond, geven een prachtig beeld van de veelzijdigheid van de museumcollectie maar natuurlijk ook van de werkwijze en technieken van deze beroemde kunstenaars

Het Kröller-Müller Museum zal Expose ook in de toekomst inzetten om zijn bezoekers direct en interactief te betrekken bij het ontwikkelen en samenstellen van tentoonstellingen. De 50 werken op papier, die het publiek zelf koos voor de tentoonstelling zijn bekend. In totaal hebben 1212 mensen hun stem uitgebracht via Expose. De Top 3 bestaat uit Paard van Marino Marini op nummer 1, een portret van Marie Botkine getekend door Odilon Redon op 2 en Danseres van Pablo Picasso op nummer 3.

ArtCast
Artcast is een laagdrempelig platform voor audio- & videotours in musea. De bestanden zijn binnen en buiten het museum op te vragen door iedereen met een iPod (touch), iPhone of PDA met internet verbinding. Het apparaat kan van de bezoeker zelf of van het museum zijn.

Sinds december 2009 is de Artcast museumgids als iPhone app gratis te verkrijgen in de appstore. De bestanden die worden geplaatst op het Artcast platform komen hier automatisch in terug. Onder andere Het Gemeentemuseum Den Haag, Van Gogh en het Rijksmuseum Amsterdam werken er al mee.

Narb.me
NARB is een online kunst gids gefilterd door bezoekers van exposities. Zodat je werk kunst ontdekken, delen en bediscussiëren met anderen.

Onlangs las ik het boek ‘Art: Achter de Schermen van de Kunstwereld’ geschreven door kunsthistorica en sociologe Sarah Thornton. In dit boek wordt bewezen dat de kunstwereld niet meer op kwaliteit wordt beoordeeld. Het gaat veel verder dan dat. Ook in de documentaire ‘The great contemporary art bubble’ neemt Ben Lewis ons mee in de duistere wereld van kunst.

Wat vooral opvalt is de astronomische bedragen die wereldwijd voor kunst betaald worden. Daarmee krijgt de kunstwereld tegenwoordig net zoveel media-aandacht als de filmwereld, de showbizz en het koninklijk huis. Hoe zit die kunstwereld werkelijk in elkaar en hoe kan het bijvoorbeeld dat middelmatige kunstenaars onbetaalbaar zijn en topkunstenaars relatief goedkoop? Dat is het gevolg van de luchtbel van de hedendaagse kunst. In het kort komt dit op het volgende neer:

1. Doordat de prijzen van kunstwerken stijgen, stijgt de hebzucht van het publiek automatisch mee. Men blijft kopen en houdt vertrouwen in eeuwige waardevermeerdering & groei.

2. Speculanten pushen de kunst prijzen tot onbereikbare hoogte en een lening volgt om deze te kunnen (af)betalen.

3. De luchtbel van de hedendaagse kunst ontstaat.

4. De luchtbel ploft en er volgt een crash…

5. Koper blijft achter met een niet af te lossen schuld & de kunsthandelaar zit met een voorraad die niet meer te verhandelen is. Bravo!

Het ontstaan van deze luchtbel…

Grote kunsthandelaren en galeries kopen soms hele kunstcollecties op om deze dan mondjesmaat op de markt te verkopen. De prijzen worden op peil gehouden door het werk vast te houden en slechts heel sporadisch iets ter verkoop aan te bieden. Zo lijkt het of het werk schaars is, terwijl de handelaren vele honderden werken in hun depot hebben staan, met als gevolg dat de prijzen hoog blijven.

Als er dan een kunstwerk wordt geveild, dan bieden de belanghebbenden van de kunstenaar; verzamelaars en galeries zelf mee om de prijzen in stand te houden. Vaak verstrekten veilinghuizen krediet aan bieders voor het kunstwerk dat ze wilde kopen, waardoor de prijzen door het dak gingen.

‘Je kunt beter op paarden wedden’…

Kunsthandelaren missen echte sprankeling en verzamelaars – die bijvoorbeeld honderden werken van Warhol in huis hebben – tonen geen enkele emotie als ze het over hun verzameling hebben. Het enige wat ze inhoudelijk weten te melden is: ‘he is my artist’.

‘Er zijn ook zoveel kunstenaars’…

Een collectie van Damien Hirst bracht in september 2008 meer dan 140 miljoen euro op. Dit uitzonderlijke hoogtepunt was tegelijkertijd het dramatische einde van een tijdperk waarin de prijzen op de markt voor hedendaagse kunst tot ongekende hoogtes stegen.

Momenteel trekken de prijzen van oude meesters weer aan en blijft hedendaagse kunst steken op het oude niveau. Heel vreemd is dat niet als je je bedenkt dat de prijzen van hedendaagse kunst stegen met 55% tegen bijna 8% van oude meesters. Gemiddeld heeft een kunstwerk een rendement van 4% per jaar. Voor de laatste groep geldt dat het meestal gaat om topkunst waar de ‘kunst maffia’ (nog) geen greep op heeft. Deze kunst zal een blijvend rendement genereren en bovendien is topkunst net als goud de meest stabiele belegging waarvoor je de grootste rijkdom terugkrijgt: iedere dag genieten & onwijs veel plezier.

Enige tijd terug kwam ik op het wereldwijde web een link tegen van deze documentaire. In deze docu onderzoekt, filmmaker en kunstrecensent Ben Lewis de internationale kunstmarkt. Hij laat critici, verzamelaars en andere kenners aan het woord. En zij komen met een reeks aan verhalen die mij zeker bij zullen blijven. Zo deelt de kunstrecensent van de New York Times dat de bekende namen, waar nu nog steeds miljoenen op wordt geboden niet in het eeuwige lijstje der kunsten terug zullen komen, waar velen volgens mij wel vanuit gaan.

Ben Lewis

‘Je kunt beter op paarden wedden’

Wat mij verder opviel is het ontbreken van echte sprankeling bij de zogenaamde verzamelaars voor het werk dat ze in huis hebben, ze tonen geen enkele emotie als ze het over hun verzameling hebben. Terwijl  ze bijvoorbeeld honderden Warhol’s in huis hebben. En als het om de inhoud gaat komen ze niet verder dan ‘he is my artist’.

‘Er zijn ook zoveel kunstenaars’

In september 2008 bracht een collectie van Damien Hirst meer dan 140 miljoen euro op. Deze veiling vormde het hoogtepunt én het dramatische einde van een tijdperk waarin de prijzen op de markt voor hedendaagse kunst tot ongekende hoogtes stegen.

Hoe ontstond deze luchtbel?

Om de prijzen op peil te houden werd werk van bijvoorbeeld Andy Warhol door grote galeries in New York vast gehouden zodat het leek dat er een tekort aan was. Met als gevolg dat de prijzen hoog blijven. Daarnaast bieden de belanghebbenden van de kunstenaar; verzamelaars en galeries zelf mee om de prijzen hoog te houden. Verder verstrekte veilinghuizen krediet aan bieders voor het kunstwerk dat ze wilde kopen, waardoor de prijzen door het dak gingen. In mijn ogen is dit manipulatie en een soort van kartel vorming. Als dit in een andere bedrijfstak zou gebeuren waar strikte regels zijn en waar meer transparantie is zou Neelie Kroes toch een boete uitdelen.

De afgelopen jaren stegen de prijzen van hedendaagse kunst met 55% tegen bijna 8% van oude meesters, en een gemiddeld doet een kunstwerk 4% per jaar. En als we er nog een aantal andere cijfers naastzetten blijkt hoe bizar de markt in elkaar steekt. In het jaar 2005-2006 stegen de sales in China met 983% en in Rusland tussen 2000-2005 met 2,365% terwijl de aandelenbeurs ‘maar’ 300% doet, even ter vergelijking.

De Chinese schilder Zhang Xiaogang zag zijn werk 6,000 keer over de kop gaan , van $1,000 naar $6m (1999-2008). En het werk dat gekocht werd voor $6m staat ergens in een depot, gewoon te staan tot de tijd verstrijkt.

De Duitse schilder Anselm Reyle was onbekend in 2003, en toen kon je nog een streep schilderij kopen voor €14,000. Nu runt hij een studio met 60 assistanten, dus de ziel is er wel uit. Maar zijn streep schilderijen gaan wel de duur uit voor  €200,000.

Om cijfers te geven voor de gehele kunst markt blijft lastig, feit is wel dat deze in de huidige tijd krimpt. Ondanks positieve berichten over veilingen. Vanaf 2000 groeide de markt voor hedendaags kunst jaarlijks met $4bn als we de CEO van  Christie’s, Ed Dolman mogen geloven.

Bekijk de docu op uitzendinggemist.nl

Zojuist kwam ik de volgende blog post tegen op nieuwww.nl. Daarbij zijn ze op zoek naar ondernemers voor 24  productideeën. Oftewel ze liggen gewoon voor het oprapen. Goed om te lezen dat een instituut als het TNO op deze manier samenwerking zoekt om de kennis die ze in huis hebben aan de markt te toetsen. Dat ze verder denken en vooral kijken dan TNO groot is.

Zijn er te veel studenten die een kunstopleiding volgen? Is het niveau wel hoog genoeg? Tot een antwoord komt het niet en betrouwbare cijfers ontbreken. Maar met de onderstaande uiteenzetting ontstaat er wel een beeld.
Volgens gegevens van de HBO-raad is 7,3 procent van afgestudeerden uit de kunstsector na anderhalf jaar werkloos, tegen 3,5 procent  van alle HBO’ers. Bovendien verdienen kunstenaars lang niet zo veel als andere HBO’ers: volgens de HBO-monitor bedraagt het verschil zelfs een kwart. De kunstopleidingen zijn goed voor 20.000 van de 374.000 studenten in het HBO. Vormgeving, muziek en autonoom beeldende kunst zijn de populairste richtingen.
De economische betekenis van het kunstonderwijs voor de creatieve industrie en de 21e-eeuwse kenniseconomie wordt nog steeds onderschat. Met 230.000 ‘kenniswerkers’ in deze sector en een bovengemiddelde groei trekken deze bedrijven en instellingen de Nederlandse economie extra omhoog. De scherpe instroomselectie leidt ertoe dat met zo’n 20.000 kunstonderwijs studenten één van de toonaangevende economische pilaren van ons land wordt opgebouwd. Design, mode, architectuur, (klassieke) muziek en dans uit Nederland behoren tot de wereldtop en genereren grote omzet en reputatie voor ons land.
Is de kwaliteit van de alumni wel hoog genoeg en worden er niet te veel studenten toegelaten? Ook hier schieten de cijfers tekort. Landelijke data zijn er niet, maar uit gegevens van drie hogescholen blijkt dat ongeveer vier op de vijf kandidaten voor een opleiding in het kunstvakonderwijs wordt afgewezen. Toch is minister Plasterk overtuigd dat selectie aan de poort ‘goed wordt toegepast’. Ook de basiskwaliteit van de opleidingen lijkt hem in orde. Wel wil Plasterk betere data over het kunstvakonderwijs, zodat er eindelijk eenduidige conclusies kunnen worden getrokken.
Het kunstonderwijs in het HBO wil een sectorplan ontwikkelen om zich nationaal beter te positioneren en internationaal nog meer te kunnen excelleren. De attractie van het Nederlandse kunstonderwijs is wereldwijd zo groot geworden, dat Nederlands talent moeite heeft te concurreren bij de selectie aan de poort van de conservatoria en kunstacademies. Volgens een nieuw verschenen position paper van het sectororgaan van de kunstsector van de HBO-raad is het zaak dat Nederlands talent vroeg ontdekt wordt en vervolgens structureel wordt begeleid.
De infrastructuur voor talentspotting en –ontwikkeling in de creatieve sector is in ons land minder goed ontwikkeld dan in andere landen. Het rapport waarschuwt dat een ‘one size fits all’ benadering hier niet werkt. Ook kent het kunstonderwijs in ons land weinig mastertrajecten, terwijl er buiten Nederland hier veel meer ruimte voor bestaat, zoals in Noorwegen en Oostenrijk met 3e cyclus’.
Het aantal ‘kunstenaars’ op de arbeidsmarkt is bijna 100.000. Dat is 1,2% van de totale werkzame beroepsbevolking. Echter, 60% daarvan is ‘zelfbenoemd’, zonder diploma uit het kunstonderwijs. Uit de onderzoeksresultaten valt af te leiden dat ongeveer 130.000 personen een kunstopleiding gevolgd hebben. Een kunstopleiding blijkt geen garantie te zijn voor een artistieke carrière. Van de afgestudeerden heeft 71% niet kunstenaar als hoofdberoep. Zij hebben werk gevonden in diverse, aan kunst gerelateerde beroepen, bijvoorbeeld als docent muziek of -toneel. Ook blijkt uit de gegevens dat 60% van de kunstenaars nooit een kunstopleiding gevolgd heeft.

Kunstenaars zijn de meest actieve onder de zelfstandige ondernemers. Iets meer dan de helft van de kunstenaars ( 55% ) is werkzaam als zelfstandig ondernemer. Ter vergelijking: van alle werkenden in Nederland is 10% op een of andere manier als zelfstandig ondernemer werkzaam. Het hoogste percentage zelfstandige kunstenaars, 80%, is te vinden onder de groepen Beeldende kunstenaars en Taal & overig. De kunststudenten blijken de meest ondernemende ingestelde jongeren van deze tijd. 49,2% van hen start na hun opleiding een zelfstandig bedrijf(je). Voor heel het HBO is dit 5,5% en bij het WO ligt dit nog lager.
Nederland telt bijna 100.000 kunstenaars, maar rijk worden ze niet van hun kunst. Van deze brede groep heeft 29% een jaarinkomen onder de € 10.000,-. Van de beeldend kunstenaars heeft echter zo`n 50% een inkomen onder € 10.000,- per jaar! Nog eens een derde valt in de categorie € 10.000,- tot € 30.000,-.
Slechts 14% van de kunstenaars heeft na aftrek een inkomen dat van meer dan 10.000 per jaar. 40% van de kunstenaars heeft een negatief inkomen. 62% heeft neveninkomsten uit andere werkzaamheden, 8% verdient helemaal niets met zijn werk. 18 % van de beeldend kunstenaars heeft een bijstandsuitkering. 3.000 van de 15.000 kunstenaars maken gebruik van de WIK.

Wat maakt de Utrechtse Hogeschool voor de Kunsten uniek: gaming, grafisch werk, of toch industrieel design? Onlangs heeft Lost Inc. Het afstudeerwerk van studenten van de faculteit Beeldende Kunst & Vormgeving bezichtigd tijdens de eindexamenexpositie. Wat opvalt is dat het afstudeerwerk over het algemeen wel aardig is, maar dat het een verfrissing en sprankeling mist. Wat we zien is veelal herhaling in het gepresenteerde werk en dat is jammer. Nu hoeft herhaling niet verkeerd te zijn, want het gaat er vooral om hoe je herhaalt en dus hoe je omgaat met de schatkamer van reeds bestaande art & design.

Wel is het grafische werk en de illustraties van de BKV afstudeerders van hoog niveau en daarmee lijkt de HKU zich te onderscheiden van andere kunstacademies.

Consumerist church van Tijs Koelemeijer

En de prachtige achtertuin van Karin Emsbroek

Arnhem Mode Biënnale; een must voor de echte fashionista’s…

27.06.2009

Als je in Arnhem bent, kun je er niet omheen: de internationale Arnhem Mode Biënnale. Sinds jaar en dag is Arnhem dé fashionstad van Nederland. Artez hogeschool voor de kunsten wordt geroemd om het hoge niveau modestudenten die zich opmaken om de markt te bestormen met Victor & Rolf als voortrekkers. Dit jaar organiseert de stad de Biënnale voor de derde keer, met dertig paviljoens in het centrum van de stad. Je krijgt een vernieuwend en spectaculair programma voorgeschoteld en je waant je in een ware openlucht catwalk met paviljoens op palen die zich om de eeuwenoude Eusebiuskerk heen slingeren. Het concept is sterk opgezet, het sprankelt en biedt een diversiteit van ruim veertig modeontwerpers die hun werk presenteren met als thema ‘SHAPE’. Daarmee laten de ontwerpers zien op welke manier hun werk vorm krijgt. De reputatie die Arnhem op het gebied van mode heeft, maakt het er niet eenvoudiger op, want zoals Johan Cruijff al kenmerkend verwoordde: ‘’Nummer één worden is moeilijk, nummer één blijven is bijna onmogelijk.’’ In dat opzicht blijft het altijd een uitdaging. Desalniettemin maakt Arnhem haar reputatie als modestad dit jaar meer dan waar. Als professional is de Biënnale een must, maar ook voor het publiek is het inspirerend en zeker de moeite waard.

Hoewel wij ons met Lost Inc. gericht bezig houden met de creatieve sector in Utrecht, moeten je je blijven oriënteren op wat er in de omgeving gebeurt zodat je weet wat er speelt in het veld. Daar hoort dus een bezoek aan de derde internationale Arnhem Mode Biënnale ook bij. En we hebben ervaren wat de hedendaagse modewereld te bieden heeft. Het niveau mag er zijn.

Wereldwijd is de kunstmarkt 80 miljard dollar groot. In Nederland is de omvang van deze markt ongeveer 130 miljoen. Met 6.000 professionele kunstenaars en 8.000 galeries en kunsthandels die werkzaam zijn, is er slechts een klein percentage wat er ook van kan leven. Zo kan maar 10% van de kunstenaars, een kleine 600 er van leven en dit betekent dat ze meer verdienen dan 10.000 euro per jaar. En van de galeries zet maar 50% meer om dan 75.000.
Het besef is er tegenwoordig wel als je naar de academie gaat dat de kans groot is dat je er later wat bij zult moeten doen om brood op de plank te krijgen. En er zijn gewoonweg veel kunstenaars en de markt is goed gevuld dus dat betekent concurrentie. Zeker in een tijd dat er aanzienlijk minder verkocht wordt, tot wel 35% minder dan voorgaande jaren. Dus wat moet de kunstenaar doen om zijn hoofd boven water te houden?

Artstart wil het nieuwe online platform worden voor kwalitatieve en betaalbare kunst in een markt die al stevig bezet is. Focus ligt op kwalitatieve en betaalbare Nederlandse hedendaagse kunst van zowel opkomende kunstenaars als gerenommeerde kunstenaars. Goed om te weten is dat ze proberen een koppeling te maken met online en offline met kunstcursussen en andere events. Daarnaast is er nog artstart.tv waar je video’s kunt vinden die diverse facetten belichten van de kunstwereld.

Ze hebben wel het nodige onderzoek gedaan om er achter te komen dat 18% van de Nederlanders interesse heeft in het aanschaffen van beeldende kunst. Terwijl 3% uiteindelijk over gaat tot aankoop. Dus wat ga je doen om het hoge percentage van afhakers op te vangen? Zorgen dat de stap kleiner wordt om beeldende kunst aan te schaffen. Er zijn een aantal factoren die hierbij een rol spelen:

• Drempel is vaak hoog om een galerie binnen te stappen
• Weinig tijd om je te orienteren
• Niet voldoende verstand van kunst om over te gaan tot aankoop

Als je gaat kijken naar de prijzen die ze hanteren voor abonnementen voor zowel kunstenaars als kunstbemiddelaars dan zul je wel twee keer nadenken voordat je een account opent. Voor kunstenaars begint het op 150 euro ex btw en dan nog 35% per verkocht kunstwerk. Dus dan wordt het pas interessant als je werk verkoopt in een hoger segment. Voor kunstbemiddelaars begint dit op 1500 euro ex btw per jaar en dan nog 15% per verkocht kunstwerk. Is het niet verstandig om toe te werken naar een model met enkel een abonnement? Nu is het dubbel op en dit werpt een drempel op om lid te worden en zo komt er ook minder content binnen het platform.